Σαν πίσω όψη λουλουδιού

γυρνάς προκλητικά την πλάτη.

Χελιδόνια οι μικρές συλλαβές

ψαλιδωτές και ασπρόμαυρες·

χρησιμοποιείς τα φτερά

για να τις κόψεις.

Ένας συνεχής παφλασμός παλεύει να γίνει βράχος.

Όταν το ξαφνικό κύμα σε άρπαξε

η κενή αγκαλιά

άρχισε να τρέμει

πόσα κύματα –––– πόσες αρπαγές

και σήμερα

ακούγεται παραπλανητικά φιλικός

ο ορίζοντας.

Σε σχέδιο κήπου καταλήγω

τραγουδώντας φάλτσα νανουρίσματα

με φεγγάρια από χαρτί.

Το μελάνι και η έντονη μυρωδιά του

ακολουθούν

τη γραμμή των σημειώσεων.

Πουλιά γεμίζουν τη σελίδα και νιώθω

τα σώματά μας

συντονισμένα

(μπλε του Λιβυκού εγώ – πράσινο της αροκάριας εσύ)

να ανεμίζουν

ανθάκια μάραθου δεμένα στην άμμο

τα καλοκαίρια σου.

      Σχέδιο κήπου, Κίχλη, 2024