ένα θρόισμα κι ο κόσμος αναμορφώνεται
το όραμα ανοίγει ορίζοντας
το κεφάλι μου πυριτιδαποθήκη
σκάει συμπαντικά τεχνουργήματα
με είπαν « Homo Universalis »
απ' την άλλη με λοιδορούν
νιώθω εγκλωβισμένο πετούμενο
το παιδικό τραύμα βλέπετε εκείνος ο κρυφός πόνος
πού να βουτήξω στην πηγή ή στο ποτάμι
πώς γίνεσαι γιαλός όταν νιώθεις θάλασσα
στο άλλο όνειρο θα φέγγω Σαπφώ ερωτευμένος Σαίξπηρ
μη μου πείτε δεν υφίσταται θα το επινοήσω
δεν αντέχεται η αιώνια άβυσσος

τα πλήθη συρρέουν ορδές μπρος στη Μόνα Λίζα
δυο λεπτά για να ερμηνεύσουν το ανερμήνευτο
η φαιά ουσία εξαχνώνεται στον μυϊκό σπασμό
η ουσία νερό στη χούφτα

υποκλίνομαι στον Κολόμβο
έσπασε το αυγό κι αρμένισε καρυδότσουφλο
βέβαια βαραίνουν τα μαύρα στίγματα
βλέπετε ο θεός του λευκού ανθρώπου δεν αγαπά τους λαούς
αρέσκεται σε θυρίδες βαμμένες με αιμοσφαίρια

δραπετεύω φτερό χήνας
κρεμιέμαι στους ανεμόμυλους του Δον Κιχώτη

      Με λένε Εύα, Μανδραγόρας, 2023