στην παλάμη μου φύτρωσε το μανιτάρι της Χιροσίμα
όταν φυσά μανιασμένος αέρας με πνίγει το νέφος
τοξική σκόνη βουλώνει τα πληγιασμένα ρουθούνια
κολλά στο δέρμα κατατρώει ζωτικά όργανα
διογκώνεται συνεχώς μεταμορφώνεται γύπας

ψάχνω στην τέφρα το πραγματικό μου όνομα
πριν με κατασπαράξει το θηρίο
φωλιάζει μέσα μου

τις νύχτες ακούω φωνές
ασώματα βρέφη τσιρίζουν απεγνωσμένα
περιφέρονται σκιές παιδιών τσουρουφλισμένων
πάω να φύγω ακολουθούν τρέχω τρέχουν πίσω μου
στα σκοτεινά πατώ αποτεφρωμένα κουφάρια

γυρίζω με τους σπασμένους καθρέφτες μου
φυτεύω δέντρα στα μουσεία του κόσμου
Τόκιο Βερολίνο Νέα Υόρκη Στοκχόλμη Θεσσαλονίκη
Χαλέπι Ιερουσαλήμ Μαριούπολη
ο πόλεμος κίτρινη βροχή νεκρώνει τα δάση
παροτρύνω ανυποψίαστους περαστικούς
να κρεμάσουν μια ευχή στα κλαδιά να ανθίσουν

γεμίζω παντού πολύχρωμα πουά
ο ιδιότυπος ψυχαναγκασμός μου λένε
μα κάτι πρέπει να κάνω
χρειάζεται κάποιος ν' ασβεστώσει τα συντρίμμια

      Με λένε Εύα, Μανδραγόρας, 2023