[ο δύστηνος άγγελος]
ακινητεί αναμένοντας την Ιστορία με πετρωμένα το πέταγμα, τη ματιά την αναπνοή
Heiner Müller, «Δΰστηνος Άγγελος» 

ο πλάστης μου με ονόμασε Angelus Novus
μου προσέδωσε διφορούμενη παιδικότητα πρόωρου γήρατος
το κεφάλι μου τερατόμορφο κύημα ανωριμότητας
τα φτερά μου ανασηκωμένα σε καθήλωση απόγνωσης
τα μάτια βγαλμένα το βλέμμα στραμμένο στην αποστροφή
το στόμα δείχνει τα δόντια στο συναπάντημα με τον Άλλον

με αποκάλεσαν Άγγελο της ιστορίας ξέρετε
συνονθύλευμα πολέμων και ουτοπίας δηλαδή
οι συρράξεις στο σώμα σκάνε σαν μανιτάρια
η πορεία μου γραμμή αίματος κορυφώνεται σβάστικα
αγκυλωτό περιδέραιο σφηνώνεται στα τέσσερα σημεία
στραγγαλίζει το λαιμό του ορίζοντα
η χείριστη μορφή μου μετά το προπατορικό μύθευμα
με τρέφει η αντι-ποίηση του συλλογικού προσώπου μου
η μαζική βαρβαρότητα που βουλιάζει

είμαι ο δύστηνος άγγελος αλίμονο
βλέπω μπροστά κι όμως κοιτάζω πίσω
παραπαίω ανάμεσα σε καμένο χώμα και χίμαιρα
όμως πλέον η χίμαιρα μπορεί και να μην είναι χίμαιρα
η απαρχή αστράφτει προσιτά απρόσιτη

ο φόβος γεννά παραφορά μα και μεταφορά
η πρώτη μορφή της ελπίδας ο φόβος είπαν
η πρώτη εμφάνιση του νέου ο τρόμος

του νέου που τρέμω να φτάσω

      Με λένε Εύα, Μανδραγόρας, 2023