Σπασμένη γέφυρα κι ανάμεσα μετέωρη εγώ μακριά από τιτιβίσματα απ’ τα μη με λησμόνει μακριά νεφέλη σε μόνιμη φυγή ανοίκεια κι εδώ και εκεί κάτω ξεριζωμένη μέτοικος μετεωρίζομαι αδιάλειπτα Μια πλάνης μετανάστρια φυγαδεμένη πρόσφυγας μοιραία μορφή περιθωρίου Ποια πού τί πώς marginal man εγώ Κόρη της μάνας μνηστή άντρα χθόνιου Γυναίκα ώριμη δεν ένιωσα ποτέ στη μήτρα μου καρπό δεν έθρεψα Στη δύνη οδυνηρών αποδημιών χαλάσματα χελιδονοφωλιάς σωρεύτηκαν στο στήθος Λάβα χυμένη στο δέρμα κι εισχωρεί βαθιά Πειθήνιος αχθοφόρος εγώ επιταγών κι επιθυμιών δυνάμεων κυρίαρχων Καιρός να λιώσω τη λάβα με λυγμό τη φλόγα που με καίει στη φλόγα μου να καταπιώ Να ξαναγεννηθώ αυθύπαρκτη μια χελιδόνα μονάχα ν’ αγαπώ Έτσι κι αλλιώς λειψή η Άνοιξη σαν δεν τη χαίρονται οι πολλοί Ας την κομίζω με πόθο ουρανό με προσμονή μια θάλασσα Καιρός να κάνω αποχή Μ’ άλογο φτερωτό σε άλλο αστέρι να στραφώ υπέρλαμπρο Άλλη ύπαρξη αέναα ολόκληρη στο φως τον Πρώτο ουρανό να ονειρεύομαι.

      Λιγοστεύουν οι λέξεις, Μελάνι, 2017