Ανάμεσα σε καναπέδες σε σακούλες πλαστικές κάθεται στητή σαν άγαλμα. Περιμένει τους καλεσμένους πίσω η καμαριέρα τακτοποιεί την πορσελάνη. Χτυπάει το κουδούνι ήρθαν οι φίλοι σε παρακαλώ άνοιξε της φωνάζει. Διαβάτες που περνούν από μπροστά κι άλλοι με ΙΧ ή στο λεωφορείο την κοιτούν απορημένοι σαν έκθεμα βιτρίνας ζωντανό σαν ξωτικό. Κάποιοι προσπερνούν αδιάφορα γνώριμη τους είναι η μορφή της. Αγέρωχη αυτή κρατά το γάτο αγκαλιά και περιμένει να έρθουν οι φίλοι. Η καμαριέρα να σερβίρει τον καφέ να είναι όλα όμορφα καθώς πρέπει. Να η πόρτα τη βλέπει. Ακούει το κουδούνι επίμονα να χτυπά φωνάζει ελαφρώς ενοχλημένη. Παρακαλώ Μαρί οι φίλοι στην πόρτα περιμένουν. Αυτός εκεί δεν είναι δικαστικός κλητήρας απόφαση έξωσης να επιδώσει ούτε υπάλληλος του Δήμου να φορτώσει σκουπίδια αποσκευές βουνά. Είναι ο πρώτος επισκέπτης πίσω του έρχονται κι άλλοι κι άλλοι φίλοι. Σε λίγο γύρω απ’ το υπαίθριο σαλόνι με γέλια με πειράγματα κι αστεία φρεσκοψημένο καφέ απ’ τη Μπραζίλ όλοι μαζί παρέα θ’ απολαύσουν.

      Λιγοστεύουν οι λέξεις, Μελάνι, 2017