Ήρθε αναπάντεχα χωρίς σημάδι, χωρίς προειδοποίηση καμιά

πίσω από το παραβάν της θλίψης καθισμένη

Διάχυτο παγερής λευκότητας το φως 

κι η λάμψη η ζεστή πουλί χαμένο 

Στο πρόσωπο λαμπύριζαν κρυστάλλινα σπαθιά 

Πώς είσαι; ρώτησα δειλά 

Δεν είμαι, δεν είμαι τώρα πια,

πώς θα μπορούσα τάχα

είπε και σα να υγράνθηκε ανεπαίσθητα

του παγερού σπαθιού η άκρη

Κι αμέσως το μαύρο που την περιέβαλλε στο χώρο απλώθηκε 

και βίαια θρονιάστηκε στο στήθος μου επάνω

Κι όμως είχα ακούσει πως λέγαν οι παλιοί 

«Αυτόν τον αθεόφοβο εφτά φορές τη μέρα να θυμάσαι»

      Διαδρομές, Γαβριηλίδης, 2015