Τα χέρια κάθε βράδυ
οι τρύπες των ματιών
οι φόνοι στον άξονα του χρόνου.

Το τέλος μια φωλιά από παλάμες
στάζει όνειρα
και δίχως μάτια γράφει
πως κάποτε ήμουν τρελός
και πως ακόμα είμαι.

 

     Χαραμάδες, Ηριδανός, 2018