Επιπλέοντας

Σκάζοντας κρέας
2017

Ανάσκελα επιπλέω στον χωροχρόνο 
αφημένος στο νερό κοιτάζω
το γαλάζιο του ουρανού που με σκεπάζει
μες στο φως πώς ανασαίνω
ζυγίζοντας το βλέμμα επιμένω
στο πλάι το νερό που κυματίζει
το παν με μιας να σβήνει
και εγώ να υποθέτω πως συμβαίνω
σφηνωμένος στο βέλος που αλλοιώνει
σχίζοντας τον χρόνο ανανεώνει
τον άπειρο ωκεανό που εσωκλείει
το α²+2αβ…, το φ, το θήτα
το φτύμα-ντύμα μιας πέτσας που εξέχει
πώς βρέθηκα εντός αυτής της τρύπας;
που με εμπεριέχει
                    και όμως βγαίνω
πάλι και πάλι απ’ το αιδοίο
όπως κάποιος που κρατάει την ανάσα
και λίγο προτού σκάσει
πετάγεται έξω απ’ το νερό φωνάζει:
«αέρα, αέρα…»,
στον αέρα είναι η ασφυξία μου
το τέλος μου στην πέτρα

 

      Σκάζοντας κρέας, Θράκα, 2017

Περισσότερα από τον/την Γκολίτσης Πέτρος

Με την ευγενική υποστήριξη:
ΙΔΡΥΜΑ ΙΩΑΝΝΟΥ Φ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

©2015-2020 poets.gr |

Επιμέλεια: Μάνια Μεζίτη

poets.gr

Χρονολογικά

Αλφαβητικά