Λάτρευα τις συντριβές μου.
Λάτρευα τις απώλειες μου όλες,
σου 'δινα έδαφος,
μέσα μου να μπαίνεις,
τα χωριά μου να καις,
να περνούν οι μέρες μας
μ’ ανταρτοπόλεμο.
Στο δρόμο,
άτακτα,
να στήνω ενέδρες σ’ αδιέξοδα.
Σου ταίριαζαν τ’ αδιέξοδα,
γονάτιζες μπροστά τους
κι ας μη ρώτησα ποτέ τον εαυτό μου
αν αυτό
ήταν το πραγματικό σου ύψος.

Αναφορές σε γεγονότα ιστορικά
που ποτέ σου δε θα διαβάσεις.
Πόσο
μόνος
νιώθω.
«Ανταρτοπόλεμος»,
έγκλημα θα σου ακουγόταν.
Και ρε γαμώτο,
ένα παράπονο που ‘χω,
μια απορία,
ποτέ δε θα βρει απάντηση.

Ήταν άραγε όμορφα τα χωριά μου;

      Αντάρτικο 2, Κουρσάλ Συνεργατικές Εκδόσεις, 2016