νύχτα

στη Ροδίνα Μ.

Νύχτα επωάζεται ο χρόνος·
–τη μέρα πάντα ρέει
σαλπάρει αναχωρεί–
ωστόσο υπάρχουνε κι οι νύχτες
που πετρώνει·
ορθώνεται τότε οπτασία
παρθένα και λύκος
τα μαλλιά της ακόμα στάζουν
βουρκόνερα
αφήνουν στάμπες στα
χειροποίητα πλακάκια∙
όσο κι αν νίβουν
πεσμένες στα τέσσερα
λεκέδες παντού
Μην κοιτάς κάτω
ακούγεται να τους μιλά
η σελήνη ανέβηκε
αύξουσα αμφίκυρτος ήδη
–λικνίζεται–
ο χρόνος
πάντα βρίσκει
τον χώρο του

      Πλάνης στην πλάνη της, Θίνες, 2024