νύχτα

Την άλικη νύχτα
παρέα (τη) σβήνω με
το γυάλινο αγόρι
φοράδες ξέφρενες
δείχνουν τα δόντια τους
από άνεμο αιχμηρά·
μόλις ανελήφθη εδώ ένα βιολί
πριν μια τρομπέτα
πόσο εύκολα υφαίνουν τάχα
νέο ουρανό;

Τα νερά στάθηκαν φέτος
πολύ αλμυρά
γι’ αυτό και λίγα
ενώ οι ώρες μία μία αναχωρούν
κι ας πείσμωσαν
στη θέση τους οι τάφοι
ανάμεσα από μαύρα κούτσουρα
βαλσαμωμένο με κοιτά
το έσω
δάσος

      Πλάνης στην πλάνη της, Θίνες, 2024