απομεσήμερο

Θα ’ταν απομεσήμερο

σαν έπιασε να πέφτει η σιωπή

τα είχε σκεπάσει πέρα ώς πέρα

όλα ώς το βράδυ

κείνοι απόμεναν βουβοί

δεμένοι από μιαν ανελέητη

κι επίβουλη εσωστρεφή καχυποψία

άλλωστε με τι αποσκευές

με τι όπλα να υπερασπιστούν

ό,τι οι νιφάδες της

τ’ όρισαν να θαφτεί στη λήθη

πέφτει σα χιόνι η σιωπή

μα σπάει σαν κρύσταλλο

η Μνημοσύνη στο μαντείο

δείχνει τους τον θρόνο

εννέα νύχτες λέγει τους

εννιά παιδιά

θα μ’ εύρετε μ’ αυτά

όταν στην Κίνα

βγαίνουνε για ψάρεμα

και μόνο

      Πλάνης στην πλάνη της, Θίνες, 2024