Κάθε τόσο στο Μετρό
η αλητοπαρέα εμφανίζεται
από το πουθενά.
Οι πόρτες
-ξαπλωτές γκιλοτίνεςπετυχαίνουν
την άκρη από ένα στρίφωμα
ή μία ψυχή
μα ποτέ αυτούς τους μάγκες.
Γέρνουν
ο ένας πάνω στον άλλο
σ' ένα τυχαίο ζεϊμπέκικο
και γλυτώνουν την τελευταία στιγμή
στην στροφή του αέρα.
Χασμουρητά και κινητά
κολλημένα σε μυαλά
πολεμούν την ανεμελιά τους.
Η κακογραμμένη αναγγελία των σταθμών
τους παγώνει για λίγο.
Τότε
οι βρισιές ενός γέρου που χήρεψε
ή το άρωμα
μιας χοντρής πολυλογούς
τους δίνει πάλι θάρρος.
Ξαναγγαλιάζονται
και δώστου πάλι
τεμπέλικο σεργιάνι.
Κάθε τόσο στα βαγόνια
ένα ανάριο κουβάρι μαλλιά ανθρώπων
κλωθογυρίζει για Αιώνες.

 

    Λοβοτομές τελευταίας τεχνολογίας, Κύμα, 2018