με την οργή στα δόντια μου αμάσητη
κάτω απ’ τη γλώσσα παρελθόντες χρόνοι
ένα ολόκληρο κενό μέσα στη φλούδα μου
μιαν ασχεδίαστη σιωπή που δε διαβάζεται
και στα μηνίγγια o χτύπος να σημαίνει

κάπου υπάρχουν οι διακόπτες για το φως
γουλιά-γουλιά τελειώνει –δες– η νύχτα
καιρός να σβήσουν τόσα επίθετα της ήττας
να ξεντυθώ τη φυλακή πριν τα καλά μου βάλω
(έχουν κι αυτές οι λεπτομέρειες αξία)
έτσι θα βγω με κεφαλαία γράμματα μπροστά
και την κραυγή μου σύνθημα στον τοίχο.

Όλοι ορίζουν τη μορφή τους στα λευκά
κι όλοι μια τρύπα στην παλάμη τους κρατούν
μα εγώ μια σφαίρα σφίγγω στη γροθιά

μια κουρασμένη απάντηση.

       Αλιρρόη, ΑΩ, 2023