Κανείς δεν ξέρει. Εγώ γνωρίζω πως φτάσαν όλοι αυτοί βαρυγκομώντας στην Χεβρώνα. Με φορτηγά, ταλαιπωρημένοι από τον ήλιο, καμένοι απ’ τις κραυγές. Μισοκομμένο το κεφάλι μόλις στεκόταν πάνω στο κορμί. Από το στόμα βγαίναν φλόγες. Πρώτο πηδά από κει το παιδί με το όνειρο. Δεύτερο ξεχύνεται το σκελετωμένο αγοράκι, και έρχεται, καθώς σωριάζεται δίπλα στα ερείπια, ο έφηβος που μιλά τη γλώσσα που ακούγεται ξανά. Στον σκοτεινό δρόμο με ακολουθούν. Κάτω απ’ την επιφάνεια των κρυστάλλων η πολιτεία γεννοβολά καθώς το τέταρτο παιδί, ένα κοριτσάκι, απλώνει με φροντίδα στο χορτάρι ένα κατακίτρινο πανί. Όμως το επόμενο βλαστάρι, ένα μικρό αγόρι, μαζεμένο, έχει στα μάτια τον πόνο του Καταστροφέα. Είναι ευγνώμων με το δέος. Γυρνά προς τη μεριά του τοίχου, ξύνει με τα νυχάκια το ντουβάρι, πετάει πέτρες στο ακέφαλο κορμί. Απρόσμενο σαν μοίρα με γυρεύει  και 'γω στο κέντρο με τη θέλησή μου σκύβω στον βωμό από σβουνιά. Στον υπόγειο κόσμο η χαρά. Εκεί ζουν, εκτός απ’ τις αισθήσεις, και οι εικόνες.

      Καρναβαλιστής, Κέδρος, 2011