Ά, όταν σηκώνομαι από το ερωτικό κρεβάτι τρέμω για τον εγκληματία

που σφυρίζει αμέριμνα φεύγοντας. Κανείς δε γλιτώνει από την αύρα

τού δρόμου· αρπάζει τον τάχα αθώο που αγγίζει με βέβηλα χέρια

ένα λαιμό. Χωριάτες πλανώνται, τα βαριά τους πέλματα βυθίζονται

στο έλος. Επαναλαμβάνω, δεν αξίζει τον κόπο ν’ ακολουθήσουν οι

ουρές των κομητών την περιπλάνηση του πλήθους. Η φτώχεια είναι

η τύχη των ολίγων.

Είμαστε μόνοι, καταλαβαίνεις; Και 'γω στο κατώφλι θέτω τον εαυτό μου

στη διάθεση της σκατένιας ανθρωπότητας.

      Καρναβαλιστής, Κέδρος, 2011