με ορθάνοιχτα τα μάτια

                                                                                                         αποκοιμιέται

Έπειτα ένα ψέμα πάνω στο ζωντανό

σώμα των ελαιώνων

παιχνίδι αναλφάβητου παιδιού

τυφλό επίσης μπρος στ' απαστράπτοντα

δόντια σκύλων και σκύλων.

Μια παρέα από Χερουβείμ ορκίστηκε

να μας περιμαζέψει από φόβο ίσως

για την ασυμμάζευτη επιθυμία

ένα απόγευμα που το νερό πλησίαζε

και σμπρώχναμε με τους ώμους

τους καταρράχτες

το ένα πρόσωπο πάνω στ’ άλλο∙

και τόσος θόρυβος

τέτοια βοή στη λίμνη που

ως ποταμός χύνεται

στο απέραντο ανομολόγητο

απ΄ το δικό του επανωφόρι μουσκεμένο.

Μέχρι να δω πλήθος από καθρέφτες να ετοιμάζονται —σκηνοθεσία άψογη—

κι ο ένας μες στον άλλο να ξαναγεννιέται, κενοί στο τέλος 

τον χρόνο πίσω γυρίζω αιώνα άυπνο που η τρυφερότητά του

                                                                άοπλους αφήνει

       Ευφροσύνη, Κουκκίδα, 2024