Mε είδε, είπε:

«Εγώ παιδί μου δεν —

τα απάτητα οι θάλασσες δεν»

λέγοντας μόνο τα ιερά για ν’ ανοίξει

ο λάκκος του τρισμέγιστου που έγινε

και μητέρα των λαδωμένων μου μαλλιών

σε βάπτισμα άθλιου εκχριστιανισμού.

Με τη μορφή της η οροσειρά

«Εγώ παιδί μου δεν

κι αν πόθησα τους συνειρμούς,

από μια εποχή τεράτων και ουσίας

προτίμησα την αόρατη βροχή  

κάτω απ’ τις λάμπες του πεζοδρομίου.»

Δεν περιφρόνησε η βάρβαρη

έναν πίδακα ηλιοτροπίων

χτύπησε την πόρτα

δειλά

περιμένω εσένα σε κόγχη από γυαλιά

—το επάγγελμα των πατεράδων μας σπασμένο—  

εκεί που επωάζεται το άδειο, σκόνη

                                                        βαδίζω

      Ευφροσύνη, Κουκκίδα, 2024