Όταν κάποτε ο άγιος 

ζητούσε εκδίκηση

(θαύμα αντρικής ομορφιάς)

έκανε τα κλειδιά μόνα τους

να χτυπούν

(Εδώ ήταν, αλλά έπαιρνε

ένα δρόμο λοξό )

Όταν κάποτε το πλήθος

(ας είναι έτσι, ας είναι κι αλλιώς)

γέμισε άγος το οδόστρωμα

πατώντας βαριά

δυο άγρια

—νόμιζαν όλοι— κριάρια

κουτουλούσαν  σπίτια

μέχρι να γκρεμίσουν

την νεαρή, σα να ξεβιδωνόταν

γερακίσια πόρτα.

Κι εσύ χειρόγραφο

που δεν μπορείς πια

να δακρύσεις με δάκρυα

πιο πολύτιμα κι από περίφρακτο

κήπο

δώσε στους κυνηγούς

την ακατανόητη γλώσσα:

περήφανοι δείχνουν

το φίδι

στο μπουκάλι

      Ευφροσύνη, Κουκκίδα, 2024