Ομολογία πέμπτη ή και ψαλμός

     Για λίγο μόνο κρατούσε το δέος των ήχων των νυχτόβιων πλασμάτων, του αναδυόμενου

θυμιάματος της γης, του ανάμματος των άστρων κι ύστερα…   

     Ύστερα «ἤκουσον τῆς φωνῆς Κυρίου ἐν τῷ παραδείσῳ τὸ δειλινόν»

και το «εδά που θα αναμαζωχτείς θα σε σιάξω ’γω, που ανάθεμα την ώρα

που σε γέννησα και δεν έκανα καλλιά έναν όφι να με  ’ει φαωμένη».

     Έκτοτε μόνον το « … πληθύνων πληθυνῶ τὰς λύπας σου καὶ τὸν στεναγμόν σου ... »

Τη γλώσσα της την πέταξαν στη γάτα, Θράκα, 2024