«Καλύτερα» λες, «καλύτερα»
τώρα που ο θόρυβος έχει κοπάσει.
«Καλύτερα» λες, «καλύτερα»,
αυτή η φωτιά που τρεμοσβήνει στην πλώρη.
Σκυθρωπά τα βήματα
μες απ’ τα γήινα νερά
εκεί που ουρανός και γη γίνονται ένα.
«Καλύτερα» λες, «καλύτερα»
από τις νεκρές όχθες
που ‘χουν διακόψει την μάχη τους
μες στον πηλό της θάλασσας.
Από πάντα και για πάντα.
Μια τελευταία έγνοια, «ήταν όμορφα;»
Με μια φωνή που γυρόφερνε το –πάντα-
πριν εξαντληθεί.
Σε μια στιγμή που πέρασε πάνω
από ήρωες και Θεούς.
Πόσο διαρκεί ένα χαμόγελο
που ποτέ δεν μπόρεσα να δω;
Ένα χαμόγελο που σαν νερό
κυλά πάνω απ’ τα βότσαλα.

      Γυάλινες εικόνες, εκδ. Κονιδάρη, 2010