Ήμουν άδειος
με μια ενσυνείδηση να με διαπερνά
κάθε που θυμάμαι.
Μια παράλληλη γραμμή το «εγώ»
και η ανάμνηση, τείνουν στο άπειρο.
Ύψιστο χρέος η εκτίμηση των αναμνήσεων.
Δε θα ξαναγίνουν ποτέ στιγμές.

Κι όμως προσπαθώ στη μέση
μιας ακαθόριστης πράξης.
Στοχάζομαι τα όσα δε διακινδύνευσα
και είναι αυτό που με σακατεύει
όσο τίποτε άλλο.

       Εγχειρίδιο όρασης, Μελάνι, 2024