Και να που καμιά φορά εξεγειρόμουν κι έβλεπες αίφ-
νης τον άνεμο ν’ αγκαλιάζει τη σκέψη μου. Εγώ πε-
ριοριζόμουν σ’ αυτά που δεν μπορούσα να δω και σε
κείνα που δεν μπορούσα να πω ξάφνου μεγεθυνόμουν
κι έσπαγε το λυχνάρι και σκορπιζόμουν ανάλαφρος
στο στερέωμα σαν την τέφρα ελεύθερος. Έχετε τρεις
ευχές, μονολογούσα... αρχίδια μέντολες, μια φρύγανη
καρδιά και τραγουδούσα!

      Τα παραμύθια της έρημος, Κέδρος, 2017