Αγαπητέ φίλε,

εκείνη την ομπρέλα που σου δάνεισα

παρακαλώ να την επιστρέψεις

Τη χρειάζομαι να τρυπάω τις αερολογίες των φαύλων

μα και των νουνεχών

να σκουντάω όσους λαγοκοιμούνται στα παγκάκια

και ονειρεύονται σωτήρες

να αποκρούω τα σάλια των κολάκων, τους φανφαρόνους

και τους προφέσορες

Κι όταν το μένος μου για τούτο το καταραμένο κοπάδι ξεθυμάνει

με δυνατό βοριά και την ομπρέλα μου ανοιχτή θα αναληφθώ

Όχι σαν κάποιος θεόπνευστος,

μα σαν κάποιος πολύ κουρασμένος

      Από αλάτι, Θίνες, 2024