H μάνα έλεγε τα ψώνια της επομένης

κι εγώ σημείωνα

Ήταν φορές που από το σαπούνι στη ζάχαρη

έπεφτε μέσα σε κάτι σιωπές πυκνές, άβατες

Μια μέρα –έξι χρονών θα ήμουν– όπως συλλάβιζα «και κα-φέ»

μου έπιασε άγρια το χέρι

   Εσύ, όχι!

   Τι όχι, μάνα;

Mη γίνεις η πέτρα της υπομονής, ακούς;

Kρίμα να σκοτωθούν τόσοι περαστικοί

      Από αλάτι, Θίνες, 2024