Ο πατέρας μου

ένα κανάτι κόκκινο

ψημένο από ήλιο και κάματο

Ένα καΐκι αραγμένο σε μπαλκόνι αντίκρυ στη θάλασσα

Πού και πού, σκόρπιες κουβέντες

Ένας φίλος που πνίγηκε στον Ινδικό

μια Σερραία που του ’κλεψε την καρδιά

Κάθε που μιλάει για τα παλιά

φουντώνουν γαλάζια έλκη στο σώμα του

Τον αφήνω έτσι να νοσεί, του κάνει καλό

Έπιασε ψύχρα πατέρα,

γυρίζω να πω

μα εκείνος λείπει

Στην κινούμενη άμμο της λήθης ξανά αγνοούμενος

Tου ρίχνω μια ζακέτα στην πλάτη

      Από αλάτι, Θίνες, 2024