Ήμουν καλή εργοδότρια. 

Ποτέ δεν έβαζα τις φωνές

όταν συνωστίζονταν άτονες 

όταν αυθαδίαζαν και άλλαζαν το νόημα 

όταν δεν βοηθούσαν να γίνει η σκέψη λόγος. 

Ικέτευα γονυπετής τις μέρες της σιωπής 

τις μέρες που λιάζονταν ακαμάτρες. 

Χάριζα λουλούδια

έταζα ώρες χαράς. 

Τι τις οδήγησε σ' αυτή τη στάση δεν γνωρίζω. 

Διαδήλωσαν άγρια, 

μου πετούσαν άχρηστα νοήματα στο πρόσωπο. 

έφυγαν, τέλος,

κλείνοντας δυνατά την πόρτα πίσω τους. 

Έξω υποτίθεται πως είχε πανσέληνο

πως ήταν καλοκαίρι, υποτίθεται. 

Σ' αυτό το υπόγειο

μόνο καλώδια φυτρώνουν. 

      Tempo perso, Σαιξπηρικόν, 2025