Ήρθα να ψηλαφήσω και να αναμοχλεύσω μνήμες
μύριζε χόρτο κομμένο
και σωταρισμένα εντόσθια
η μοναδική βιολέτα μού θύμιζε έναν παλιό κήπο
ούτε λόγος για λουλούδια από αυλές στον Επιτάφιο
μια γάτα απορημένη με κοιτούσε απ’ το πεζοδρόμιο
εγώ κρατούσα παιδική λαμπάδα
και υποδυόμουν τα χρόνια που πέρασαν
γραμμές οι απουσίες στο πρόσωπο στα χέρια
λείπουν και αυτοί που φύγαν κι αυτοί που είναι
το αρνάκι αφάγωτο κρυώνει
το κεφαλάκι του μού ψιθυρίζει
δεν ξεγελάς κανέναν κι ούτε σου πάει ο ρόλος
εσύ που ξέρεις τα πολλά, του λέω,
πες μου σε ποιο επεισόδιο ισιάζει η πλάτη μου,
όταν αποφύγεις την αδέσποτη σφαίρα που σε κυνηγάει
αποκρίνεται.

      Ο δρόμος της επιστροφής είναι απόκρημνος, Μελάνι, 2022