στην Έλμα

Της υποσχέθηκα να πάω

Του χρόνου το φθινόπωρο δε θα ’ναι εκεί

Της υποσχέθηκα

Μαζεύει τα μαλλιά της

γελάει και περιμένει

Δεν είναι μόνη. Χιλιάδες

ώρες εργαστηριακές

πετρώματα ορυκτά ακτές βραχώδεις βροχή αιώνια

Και να η Princes Street και η Murrayfield Avenue

τριάντα χρόνια μετά ακριβώς

ίδιες όχι διαφορετικές ούτε

γερασμένες

Μα τι λέτε, γερνούν οι δρόμοι;

Και βέβαια γερνούν, παιδί μου,

τι ξέρετε απ’ αυτά εσείς οι νέοι…

Οπότε, παρουσιάζονται ο Νίκος ο Αβραάμ κι ο Χαράλαμπος  

σοβαροί καθόλου, με ύφος σκωπτικό των γέρων

πειράζονται άγρια μεταξύ τους — 

τι γυρεύουν στη σκοτσέζικη ομίχλη οι Καϊσερλήδες; —    

πως θα συνδράμουνε, τάχα, στην αυτονόμηση

Καγχάζω, πάω να μπήξω τις φωνές

μα με κρατάει δέσμια η McFarland·

πόση McFarland ν' αντέξει μια κυρία;

Για ποια κυρία μιλάτε, αυτό το πλάσμα που παραμιλά

σ’ ένα κλειστό δωμάτιο τίγκα στα μπουκάλια και τ' αποτσίγαρα;

3 Μαΐου 2007, Εδιμβούργο

      Οδυσσέας, τρόπον τινά, Σαιξπηρικόν, 2013