Βλεφαρίδες. Βλεφάρισμα.

Βλεφαρίδες που πέφτουν, φθινοπωρινή βροχή

φυλλοβόλες

στη χούφτα μου.

Απολεσθέντα

μικρά πολύτιμα ενθυμήματα

στη χωματερή.

Τα όσπρια σούπα, πολύ αραιά. Έτσι είναι πιο υγιεινά, της είπε.

Στο πατρικό τα τρώγαν χυλωμένα.

Έχω deadline για το abstract, φώναζε.

Χαμογέλασε μισά και πικρά αυτή. Εδώ έχουμε deadline για τη ζωή, σκεφτόταν.

Μηκέτι χρόνος, που έλεγε και ο Μιλτιάδης.

Δεν αυτοβιογραφούμαι. Μην επιμένετε.

Προσεχτικά εγκιβωτίζω τον καιρό

να επιστρέψω σε σένα, Παναγιώτα

με το παστίτσιο σου να έχει μόλις βγει απ’ το φούρνο

μάταιος κόπος

γλιστράω σ΄ ένα υγρό πεζοδρόμιο αλτσχάιμερ

ρακοσυλλέκτρια στα κουρέλια του χρόνου.

Απ’ το παράθυρο του λεωφορείου

βλέπω το καφέ τού ΑΒC

να φιλοξενεί την απουσία μιας φιλίας

ενιαύσιας.

      Οδυσσέας, τρόπον τινά, Σαιξπηρικόν, 2013