Μια τελευταία μόνο λέξη: τώρα που πέρασε πια η ζωή
μου και τελειώνει δεν θα ήθελα να κρατήσω τίποτα, τί-
ποτα δεν θα πάρω λοιπόν μαζί μου φεύγοντας παρά μόνο
την ανάμνηση εκείνου του μακρινού απογεύματος στην
οδό Καρταχένα, εκείνης της μιας και μοναδικής στιγμής
κατά την οποία με δάκρυα στα μάτια διασχίσαμε τους αι-
ώνες
ναι, για τη στιγμή εκείνη μιλώ που και οι δυο ψυχές μας
φλεγόμενες γυμνώθηκαν μέχρι το θάνατο και αν τα γρά-
φω τώρα όλα αυτά είναι γιατί ξέρω ότι ποτέ δεν θα ξα-
ναγυρίσεις πια ούτε εσύ ούτε ό,τι μαζί σου χάθηκε και
εμένα δεν μου απομένουν πια άλλες λέξεις για να μετρή-
σω τα χρόνια.

 

    Τα γαλάζια άλογα του Φραντς Μαρκ, Οδός Πανός, 2006